Już podczas II Wojny Światowej społeczności zaangażowane w konflikt zaczęły dostrzegać konieczność stworzenia i zarządzania strukturami odpowiedzialnymi za szybkie usuwanie skutków ataków lotniczych lub wszelkiej maści katastrof. Potrzebny był system zarządzania skoordynowanymi służbami chroniącymi zarówno ludność cywilną, jak i przywracającymi działanie infrastruktury sparaliżowanej w danym momencie np. w wyniku działań wojennych. Zdawałoby się, że najszybciej zdali sobie z tego sprawę Brytyjczycy, których skoordynowane działania skupione na obronie, przeciwdziałaniu i usuwaniu skutków lotniczych ataków na brytyjskie miasta, okazały się skuteczne.

Wzornictwo przemysłowe to termin, który przy pierwszym zetknięciu zdawać się może nieco enigmatyczny. Termin ten określa zbiór zasad, które skupiają się wokół szeroko pojętego przemysłu związanego z wytwarzaniem przedmiotów użytkowych. Łączy on w sobie elementy ergonomii, innowacyjności, zapotrzebowania oraz estetyki. Najprościej mówiąc, to nadawanie końcowego kształtu przedmiotom, z których korzystamy na co dzień, bez względu czy jest to mikser, telefon, kosiarka czy samochód. 

Od 1954 roku, corocznie przyznawane są nagrody iF Design Awards, których celem jest uhonorowanie produktów wyróżniających się stylem i wszystkimi wymienionymi wyżej elementami. Polska miała również swój udział w tym wydarzeniu uzyskując nagrodę w 2015 za Solarisa Urbino, a w 2016 za Pesa Dart. Oczywiście nie są to jedyne przyznane polskim projektantom nagrody, jest ich naprawdę sporo, więc ze względu na tematykę tego wpisu, pozwolę sobie ominąć pozostałe.  

Na wielkim placu przed zakładem pracy zgromadził się już tłum. Gwar głośnych rozmów, śmiechów i dyskusji zagłuszał komunikaty wydawane przez kaowca, który już na wstępnie usiłował zapanować nad ośmielonym wakacyjną atmosferą zgrupowaniem pracowników kombinatu. Był wczesny ranek, ale nikt nie zdradzał objawów niewyspania czy zmęczenia. Pan w krótkich spodenkach, mokasynach i skarpetach naciągniętych prawie do kolan, poprawiał wędkarski kapelusik, podczas gdy jego małżonka wytrząsała klubowego z papierowego opakowania. 

Od jakiegoś czasu nurtuje mnie pewien paradoks. Mianowicie, gdy żyliśmy w peerelu i wczesnych latach po peerelowskich wszyscy zakochani byliśmy w zachodniej motoryzacji. Nie zwracaliśmy uwagi na toporne Polonezy, Fiaty, Wartburgi, dychawiczne Jelcze czy gwiżdżące Tatry. Były dla wielu z nas czymś wręcz okropnym, symbolizującym techniczne zacofanie oraz wszelkie zło epoki szumnie nazwanej socjalistyczną. Wzdychaliśmy za to, jak Romeo pod balkonikiem Julii, do cytrynek, beemek, audic i renówek. Paradoksalnie dzisiaj, ponad trzydzieści lat po upadku komunizmu, w tej samej Polsce, coraz częściej słyszy się o tęsknocie za rodzimą motoryzacją. Dokładnie tą samą, o której jeszcze kilkanaście lat temu każdy z Polaków starał się zapomnieć, kupując sprowadzane z Niemiec Audi 80 lub leciwego Golfa, w myśl zasady „stare niemieckie, lepsze niż nowe polskie”. 

Model Ikarusa 280 dotychczas nie gościł na łamach Muzeum 1:43. Mogliście podziwiać ciekawą miniaturę 260tki wyprodukowaną przez Sovietskij Avtobus, a niebawem pokażę kilka Ikarusów z ClassicBus. Te drugie deklasują wszystkie modele Ikarusów w skali 1:43. Nie ma się co dziwić, ponieważ poziom wykonania miniatur ClassicBus, praktycznie nie pozostawiał niczego do życzenia. Jedynymi wadami, o ile w tej kategorii możemy mówić o wadach modelu, były jego cena i dostępność. Pierwsza bywa zaporowa dla wielu kolekcjonerów i zbieraczy, druga w obecnej sytuacji geopolitycznej niestety bywa przeszkodą nie do przejścia. 

Częstotliwość publikowania wpisów w Muzeum 1:43 znacznie ostatnio spadła. Zapewne to zauważyliście. Nie oznacza to jednak, że nasza trójka straciła zainteresowanie kolekcjonowaniem modeli. Nic z tych rzeczy. Kolekcje Arka i Sławka rozrastają się cały czas, a moja znacznie ewoluowała, mimo to, zmierza w ciekawym kierunku. Pewnie część, a może większość z Was już wie, że całkowicie pozbyłem się modeli w skali 1:43 i skupiłem się na popularnej skali H0, czyli 1:87.