Dziś zaprezentuję Wam model szczególnie drogi dla mnie. Gdy patrzę nań gardło się ściska, serce bije szybciej, a do oczu napływają łzy. Nic nie poradzę, uczuciowy jestem. Upływ czasu niczego tu nie zmienia, może nawet potęguje doznania. Poza tym nie mam problemów z okazywaniem uczuć i nie wstydzę się tego. Chyba każdy z nas ma takie chwile zmieniające go z twardziela i samca alfa w kawałek masełka na rozgrzanej patelni.

Jak niemal każdy dzieciak pasjonowałem się motoryzacją. W szarej, smutnej rzeczywistości PRL, wydarzeniem było zobaczenie nowego auta z Zachodu czy Japonii. Ratunkiem była prasa. W kioskach Ruchu dostępny był tygodnik „Motor”. Niestety, nie zaspokajał mojej chęci poznawania nowości motoryzacyjnych. Pewnego dnia odkryłem Empik przy ul. Kasprowicza, a w nim niemieckie „Auto Bild” i „Auto, motor und Sport”, pełne kolorowych zdjęć, testów i ciekawych artykułów. Tyle, że niewiele z prezentowanych aut można było spotkać na polskich ulicach.

Mentalność brytyjska zawsze zdawała się stać w opozycji do logiki. Przykładów można by mnożyć bez liku. Trzeba urodzić się Brytyjczykiem by pod osłoną przesadnej grzeczności, etykiety i wytykania wszystkim tolerancji, samemu być ksenofobem przekonanym o wyższości swojej rasy nad innymi. Trudno się dziwić, skoro brytyjskie elity to w większości bladzi, zmanierowani lordowie o genach mieszanych na płaszczyźnie dalszego pokrewieństwa, dla których spódniczka i podkolanówki to męski atrybut, a przywiązanie do monarchii to szczyt tradycji.