Znacie to uczucie ekscytacji w oczekiwaniu rozpoczęcie walki bokserskiej? Pełne napięcia chwile towarzyszące oglądaniu misternej choreografii, gdy bohaterowie podążają na ring? Ja też nie. W życiu obejrzałem kilka pojedynków, jednak nigdy nie wciągnąłem się w boks na tyle, by zarywać dlań noce i z napięciem oczekiwać na wynik końcowy. Jednak dziś zapraszam Was na ekscytującą rywalizację w wadze lekko półśmiesznej. Let’s get ready to rumble!!! Mam nadzieję, że Michael Buffer mnie za to nie pozwie. 

Prowizorka, archaizm, skansen, tandeta, a także wstyd i upokorzenie. W motoryzacji te określenia kojarzą mi się nierozerwalnie z Syreną. Miała powstać tylko na chwilę, a pozostała na bardzo długo. Im dłużej trwała jej produkcja, coraz bardziej stawała się własną karykaturą. Już w salonie sprzedaży pojazdy te bywały niesprawne technicznie. Spasowanie elementów nadwozia wołało o pomstę do nieba, a nowe części zamienne już na półkach sklepowych były wadliwe. 

Na wielkim placu przed zakładem pracy zgromadził się już tłum. Gwar głośnych rozmów, śmiechów i dyskusji zagłuszał komunikaty wydawane przez kaowca, który już na wstępnie usiłował zapanować nad ośmielonym wakacyjną atmosferą zgrupowaniem pracowników kombinatu. Był wczesny ranek, ale nikt nie zdradzał objawów niewyspania czy zmęczenia. Pan w krótkich spodenkach, mokasynach i skarpetach naciągniętych prawie do kolan, poprawiał wędkarski kapelusik, podczas gdy jego małżonka wytrząsała klubowego z papierowego opakowania. 

W sierpniu 1995 roku do mieszkania wszedł mój tata. Zamknął drzwi mojego pokoju i poprosił żebym został aż mnie zawoła. Pomyślałem, że znów będą się sprzeczać o coś z mamą. To nie był najlepszy okres w życiu naszej rodziny, tak bywa. Za chwilę mnie zawołał. Miał tę swoją charakterystyczną minę w stylu „wiem, ale nie powiem”, a mamie na twarzy błąkał się nieśmiały uśmiech. Pomyślałem „uff, dobrze jest”. Tata zaczął od przeprosin, że nie było go na moich imieninach kilka dni wcześniej, że nie dał mi żadnego prezentu i chciałby to jakoś nadrobić. Niestety, ze względu na chory kręgosłup nie mógł go przynieść do domu, więc miło by było gdybym włożył buty i się z nim przeszedł. Miałem gonitwę myśli, co to może być? Wieża? Komputer? Nie mogło to być nic małego i lekkiego. We trójkę poszliśmy na parking. Minęliśmy jednak białego Poloneza taty i zatrzymaliśmy się dopiero przy seledynowym Fiacie 126 BIS. 

Fabryka Samochodów Ciężarowych w Starachowicach planowała na przełomie roku 1969/70 wprowadzić na rynek zupełnie nowy model oznaczony symbolem Star 200. Auto miało posiadać ładowność 6t i zastąpić przestarzałe już modele 25 i 27. Niestety specyfika polskiej gospodarki spowodowała, iż znacznemu opóźnieniu uległ termin zakończenia prac nad nową jednostką napędową dedykowaną dla modelu 200. Kierownictwo fabryki zdecydowało się na wprowadzenie modelu przejściowego oznaczonego symbolem 28 i 29.