Nigdy nie byłem jakimś zagorzałym zwolennikiem roadsterów. Bez cienia wątpliwości przyznam się Wam, że w ogóle mogłyby one dla mnie nie istnieć. Zawsze wybierałem samochody bardziej pragmatyczne, eleganckie, rodzinne lub po prostu wygrywające rachunek czysto ekonomiczny. Roadster kojarzył mi się z panem z pogranicza jesieni życia, chcącym zakosztować jeszcze odrobiny radości i przy okazji poszpanować trochę przed młodszymi od siebie. 

Norev ostatnio nie przestaje mnie zaskakiwać. Firma przypuściła prawdziwą ofensywę zasypując rynek modeli 1:18 przystępnymi cenowo i świetnie wykonanymi miniaturami.  Po niezwykle udanych modelach Mercedesa W123 oraz świetnej reedycji kultowego Golfa II, idąc za ciosem, na rynek trafiają kolejne wersje klasycznego W114/115. Jakże mógłbym mu się oprzeć? Czekałem na niego od pierwszej zapowiedzi na stronie Noreva i z niecierpliwością wyglądałem paczki z białym klasykiem.

Pochodzę z pokolenia, które przeżyło zmiany ustrojowe w Europie. Pamiętam pierwsze wolne wybory w ’89, które co prawda dla mnie osobiście niewiele zmieniały, bo byłem wówczas małolatem, ale nigdy nie zapomnę tej atmosfery wyczekiwania i ogólnego podekscytowania. Pamiętam fatalnej jakości naklejki z logiem Solidarności szmuglowane przez kolegów do szkoły. Wszyscy je mieliśmy, chociaż ni cholery nie wiedzieliśmy, co one tak naprawdę oznaczają. Po roku ’89 dla nas zmieniło się tyle, iż naszą szkołę pozbawiono patrona. Od tego czasu była tylko numerem, a na apelach przestaliśmy śpiewać „Pust wsiegda budiet sonce”.

Większości przeciętnych Europejczyków nazwa miasta Togliatti niewiele mówi. Na pytanie gdzie leży Togliatti, sugerując się włoskim brzmieniem nazwy, statystyczny europejczyk odpowiedziałby, że zapewne we Włoszech. Nie wątpię, że przeciętny Europejczyk wie, gdzie leżą Włochy, i mam też nadzieję, że statystyczny mieszkaniec kraju nad Wisłą także…  na szczęście nie to jest przedmiotem wpisu. Otóż Togliatti, moi drodzy leży w Rosji, w obwodzie Samarskim.