W 1995 roku Peugeot zaprezentował następcę 405, popularnego auta rodzinnego. Stylistykę modelu 406 powierzono Gerardowi Welterowi, szefowi działu projektów koncernu. Monsieur Welter postawił na ewolucję stylistyki poprzednika. Nie ma w 406 żadnych szaleństw czy ekstrawagancji. Mimo tego, nadwozie emanuje harmonijną linią i elegancją. Linia boczna podkreślona została dwoma przetłoczeniami. To biegnące poniżej klamek nadaje lekkości, zaś to powyżej jest mocne, zdecydowane, wręcz agresywne w formie. Poza tym szczegółem karoseria jest mięciutka niczym futerko lwiątka.

Wskrzeszanie do życia nigdy mnie nie interesowało. Ani to biblijne, ani w sztuce. Po prostu nie trafia do mnie ten rodzaj fantazji. I nieco to niebezpieczne dla nas samych. Pal sześć przeludnioną Ziemię. Wyobraźcie sobie, że w drzwiach staje dawno pochowana teściowa i z uśmiechem rzuca: tęskniłeś drogi zięciu? Przecież nie dałoby się uniknąć takich sytuacji! 

Nigdy nie byłem jakimś zagorzałym zwolennikiem roadsterów. Bez cienia wątpliwości przyznam się Wam, że w ogóle mogłyby one dla mnie nie istnieć. Zawsze wybierałem samochody bardziej pragmatyczne, eleganckie, rodzinne lub po prostu wygrywające rachunek czysto ekonomiczny. Roadster kojarzył mi się z panem z pogranicza jesieni życia, chcącym zakosztować jeszcze odrobiny radości i przy okazji poszpanować trochę przed młodszymi od siebie. 

Norev ostatnio nie przestaje mnie zaskakiwać. Firma przypuściła prawdziwą ofensywę zasypując rynek modeli 1:18 przystępnymi cenowo i świetnie wykonanymi miniaturami.  Po niezwykle udanych modelach Mercedesa W123 oraz świetnej reedycji kultowego Golfa II, idąc za ciosem, na rynek trafiają kolejne wersje klasycznego W114/115. Jakże mógłbym mu się oprzeć? Czekałem na niego od pierwszej zapowiedzi na stronie Noreva i z niecierpliwością wyglądałem paczki z białym klasykiem.

Pochodzę z pokolenia, które przeżyło zmiany ustrojowe w Europie. Pamiętam pierwsze wolne wybory w ’89, które co prawda dla mnie osobiście niewiele zmieniały, bo byłem wówczas małolatem, ale nigdy nie zapomnę tej atmosfery wyczekiwania i ogólnego podekscytowania. Pamiętam fatalnej jakości naklejki z logiem Solidarności szmuglowane przez kolegów do szkoły. Wszyscy je mieliśmy, chociaż ni cholery nie wiedzieliśmy, co one tak naprawdę oznaczają. Po roku ’89 dla nas zmieniło się tyle, iż naszą szkołę pozbawiono patrona. Od tego czasu była tylko numerem, a na apelach przestaliśmy śpiewać „Pust wsiegda budiet sonce”.

Historia marki DS jest piękna i długa. W latach 1955-1975 Citroën produkował auta klasy wyższej średniej lub, jak kto woli E. Samochody te wyróżniały się niebanalną stylistyką i nowatorskimi rozwiązaniami technicznymi. Stały się symbolem prestiżu francuskiej motoryzacji. Przez długie lata DS był tylko wspomnieniem lat świetności Citroëna. Aż w 2009 pokazano światu Citroëna DS3. ;

W gamie samochodów Renault model Mégane zajmuje szczególne miejsce. Od chwili debiutu w 1995 do 2008 roku sprzedano ponad 3,5 miliona egzemplarzy. Na jego bazie powstały bardzo popularne minivany Mégane Scenic, które znacząco przyczyniły się do upowszechnienia aut tego segmentu. Renault oferował swojego lidera praktycznie w każdej wersji nadwozia, liczba dostępnych silników mogła przyprawić o zawrót głowy tak jak lista wyposażenia dodatkowego.