W związku z wygaśnięciem w 1983 roku licencji na Fiata 125p, produkowany w Polsce samochód przemianowano na FSO 125p. Prócz zmiany nazwy samochód przeszedł także kilka modyfikacji dyktowanych jednakże głównie linią oszczędności, co znacznie zubożyło finalny produkt opuszczający fabrykę na Żeraniu. Najbardziej rzucającymi się w oczy zmianami było zniknięcie charakterystycznego znaczka z atrapy i zastąpienie go znakiem firmowym FSO. Niestety razem z nim, z podstawowej wersji samochodu wycofano m.in. ogrzewaną tylną szybę, zapalniczkę, lampki oświetlenia bagażnika, uchwyty dla pasażerów, odblaski na drzwiach a nawet programator wycieraczek. Do końca produkcji w roku 1991 samochód przeszedł jeszcze kilka „modyfikacji” polegających na usuwaniu różnych elementów (m.in. ostatnich chromów). 

22 grudnia 1965 roku podpisano umowę licencyjną z włoskim Fiatem umożliwiającą produkcję w Polsce modelu 125p.  Polski Fiat 125p był połączeniem dwóch modeli: nowego Włoskiego Fiata 125 oraz znajdującego się już u schyłku produkcji Fiata 1300/1500. Samochód był znacznie uproszczony w porównaniu do swojego włoskiego odpowiednika. Wiele podzespołów odziedziczył po starszym bracie, czyli wspomnianym 1300/1500, stanowił jednak i tak krok milowy w zestawieniu z produkowanymi w Polce Syrenami i Warszawami.